USS Phoenix
Logo
 Nawigacja gwiezdna
Dokładność wyznaczania pozycji

Okręty Federacji dzięki łączeniu obszernej bazy danych z informacjami z wyspecjalizowanych czujników pokładowych potrafią określić swoją dokładną pozycję.

USS Enterprise był zdolny obliczyć swoją pozycję względem centrum Galaktyki, bądź każdego innego obiektu jak np. Ziemia, z dokładnością do 10 km. Nawet w wysokich prędkościach warp statek zdolny był określić swoje położenie z dokładnością do 100 kilometrów. Podczas dokładnego manewrowania, jakie jest nieodzowne podczas np. dokowania, Enterprise był zdolny manewrować i ustawić się w odpowiedni sposób z dokładnością do 2,75 centymetra.


Nawigacja kosmiczna

Działania nawigacyjne, m.in. na Enterprise, zwyczajowo były wykonywane za pomocą konsoli nawigacyjnej, kiedy to dowódca podawał miejsce docelowe, bądź kurs na jeden z pięciu możliwych sposobów.

Najprostszą metodą wyznaczania kursu jest podanie nazwy punktu docelowego, wtedy, po wprowadzeniu tej nazwy ze stanowiska nawigacyjnego, komputery statku sprawdzają nawigacyjną bazę danych i automatycznie wyznaczają trajektorię lotu. Takim punktem docelowym może być niemal wszystko - jeśli jest nim obszar tak wielki jak np. sektor, komputer pokładowy zawsze wyznacza kurs na środek tego obszaru. Nierzadkim zjawiskiem było wyznaczanie jako punkt docelowy obiektu ruchomego, np. okrętu. Tak długo, jak obiekt ten był w zasięgu czujników, komputer mógł wyznaczyć kurs przechwytujący. Ten rodzaj akcji wymagał, aby oficer nawigacyjny (sternik) wprowadził czas przechwycenia, bądź ustalił prędkość, aby komputer, opierając się na tych wytycznych, mógł wyznaczyć kurs.


Podawanie współrzędnych i zmiana położenia

Polecenia odnośnie celu bądź kierunku mogły być również podawane w inny sposób, np. poprzez podanie koordynatów. Jednakże ta metoda nawigacji była rzadko stosowana z uwagi na to, że wymagało to sprawdzenia, bądź wyliczenia tychże współrzędnych.

Rozkazy nawigacyjne mają różną formę, często dawane są jako polecenie zmiany kierunku, czyli położenia względem np. centrum Galaktyki. Mechanizm orientacyjny na podstawie którego zmienia się kurs jest prosty - składa się z dwóch figur będących prostopadłymi względem siebie płaszczyznami, których wspólnym środkiem jest sam okręt. Jedna z płaszczyzn (koło) była względem statku pozioma, druga pionowa. Każda z nich dzieliła się na 360 stopni, gdzie 0 stopni (punkt wspólny obu kół) było dokładnie przodem statku, a 180 stopni (również wspólny punkt) tyłem.

Przyjmijmy, że Picard wydał rozkaz "kierunek 000 na 0". W tym wypadku Enterprise utrzymałby swój obecny kurs. Na poziomej płaszczyźnie wartości wzrastały od prawej do lewej strony względem statku (czyli do sterbury), a na pionowej od góry do dołu. Np. rozkaz "kierunek 150 na 0" oznacza, że statek obróci się 150 stopni w prawo (płaszczyzna pozioma), nie zmieniając "wysokości" (płaszczyzna pionowa), z kolei "kierunek 150 na 20" oznacza, że statek oprócz "skrętu" w prawo o 150 do sterburty, dodatkowo podniesie "nos" (czyli "wzniesie się") o 20 stopni na płaszczyźnie pionowej.

Nieco inną, ale ideowo podobną metodą było opieranie się na dwóch liniach "łączących" statek z centrum Galaktyki, gdzie podanie współrzędnych "000 na 0" oznaczało skierowanie statku dokładnie w środek galaktyki. Ta metoda podobna jest do tej używanej na statkach morskich, gdzie zamiast centrum galaktyki, kierunek "000 na 0" oznaczałoby kurs na biegun północny.


Gwiezdna kartografia

Instrukcje i wytyczne dawane sternikowi mogą być w miarę proste, jednak obliczanie optymalnego kursu na ogromne odległości jest rzeczą niełatwą. Z tego prostego powodu, iż podobnie jak Galaktyka, ciała stałe, mgławice, czy jakiekolwiek inne obiekty są w ciągłym ruchu, wszystkie we własnym unikalnym kierunku, dlatego też obserwacja obiektów znajdujących się na kursie jest rzeczą czasochłonną, a do samego kursu często trzeba wnosić poprawki.

Pomimo tych trudności Federacja stworzyła dosyć obszerną mapę przestrzeni za pomocą informacji pobieranych z wszelakiej maści czujników, statków, sond i placówek. Informacje te pobierane są na bieżąco, co zapewnia względną aktualność mapy.

Oddział Gwiezdnej Kartografii Gwiezdnej Floty (Starfleet's Stellar Cartography Division) zna pozycję gwiazd, całych systemów i innych obiektów położonych o wiele dalej niż miejsca, do których dotarły statki Federacji. Konstrukcje takie jak Argus Array, umiejscowione na obrzeżach przestrzeni Federacji, pobierają dane o pozycji oraz ogólnej aktywności systemów oddalonych od siebie o lata świetlne od poznanej przestrzeni. Te dane są na bieżąco uaktualniane i przesyłane do różnych placówek federacyjnych.

Sama Gwiezdna Flota również zajmuje się uaktualnianiem tego typu danych, poprzez regularne wysyłanie sond i statków dalekiej eksploracji do "nowych" regionów przestrzeni kosmicznej. Statki te, czy też sondy, pobierają szczegółowe dane, które później zostają przesłane na inne okręty czy placówki za pomocą podprzestrzennego radia.

Dla przykładu - departament Gwiezdnej Kartografii na Enterprise stale zaangażowany był w obserwację zmian ruchu obiektów kosmicznych. Kiedy Enterprise znajdował się w pobliżu np. jakiejś stacji, poszczególne logi odnoszące się do kartografii zostawały przekopiowane do komputera stacji i przesyłane do odpowiednich komórek Gwiezdnej Floty, a później wszystkich (w miarę możliwości) statków Federacji. Takie działanie obowiązywało także pozostałe statki, co zapewniało stosunkowo częstą aktualizację danych. Jeśli jednak nowe dane nie zostały dostarczone wskutek np. awarii, komputery opierały się na symulacjach i przewidywaniach ruchu obiektów kosmicznych z większą lub mniejszą dokładnością.

Informacje, które Enterprise regularnie otrzymywał za pośrednictwem pokładowych czujników i sensorów, kompilowane były z danymi otrzymanymi z bazy danych Gwiezdnej Floty, dzięki czemu dokładność np. ustalania optymalnego kursu znacznie wzrastała.

Enterprise jest wyposażony w sensory różnego przeznaczenia i klasy, które zapewniały otrzymywanie danych nawet w skrajnie ekstremalnych warunkach - jak burze magnetyczne, czy wysokie promieniowanie. Załoga Enterprise zawsze jednak ustala kurs omijający niebezpieczne obiekty (jak np. gwiazdy), który to kurs podlega ciągłej korekcie, kiedy tylko udostępniane są nowe dane.

Tekst i obrazki przysłał Tuvok.



© Copyright 2001-2009 by USS Phoenix Team.   Dołącz sidebar Mozilli.   Konfiguruj wygląd.
Część materiałów na tej stronie pochodzi z oryginalnego serwisu USS Solaris za wiedzą i zgodą autorów.
Star Trek, Star Trek The Next Generation, Deep Space Nine, Voyager oraz Enterprise to zastrzeżone znaki towarowe Paramount Pictures.

Pobierz Firefoksa!